Sommige kunst valt buiten de canon van de kunstgeschiedenis. Naast de Impressionisten was er in het Frankrijk van rond 1890 een generatie schilders opgestaan die genoeg hadden van een kunst die zich fixeerde op de uiterlijke verschijning van de wereld. Zelfs het landschap, bij uitstek het terrein van de Impressionisten, kon in hun ogen gezien worden als een 'état d'âme', een 'toestand van de ziel'.
De 'Landschappen van de ziel' in dit boek, van kunstenaars als Charles-Marie Dulac, Maurice Chabas, Charles Guilloux, Charles Lacoste, Alphonse Osbert laten een natuur zien die doortrokken is van een heel scala aan gevoelens, van extase tot religieuze meditatie. Aan hun soms felle kleuren en vereenvoudigde vormen is te zien dat zij goed op de hoogte waren van wat er in andere vooruitstrevende kunstrichtingen speelde. Hun doel was echter verschillend: ze wilden de kijker deelgenoot maken van hun gevoelens over wat ze lieten zien. Die houding gaf ook een richting aan naar moderne kunst, maar langs een andere dan de bekende weg. Deze werken zijn afkomstig uit een privécollectie. Van 19 oktober 2010 tot 30 januari 2011 toony het Haagse Gemeentemuseum er een selectie uit, in combinatie met passende schilderijen uit de eigen verzameling, waaronder enkele vroege Mondriaans.
Zie ook onze weblog
